Başsavcıyı Kızdırmışız
Cengiz Halil Çiçek
Anadolu Ajansı’nda görev yaptığım 1990’lı yılların ikinci yarısında, Gaziantep Barosu tarafından yayımlanan derginin ilk sayısı elime geçti. Derginin adını bugün tam olarak hatırlayamıyorum.
Sayfalarını karıştırırken dönemin Gaziantep Cumhuriyet Başsavcısının imzasını taşıyan bir makaleye rastladım.
Okudukça hayranlığım arttı. Gerçekten etkileyici, düşünce derinliği olan çok güzel bir yazıydı.
Hatta kendime kızdım:
“Yıllardır aynı kentte görev yapıyoruz. Ben bu insanın böyle bir entelektüel yönü olduğunu nasıl fark etmemişim? Neden fırsat yaratıp sohbet etmemiş, düşüncelerinden yararlanmamışım?”
Gazetecilik refleksiyle makaleyi haberleştirdim. Yazının Gaziantep Barosu dergisinde yayımlandığını açıkça belirterek, kaynağını da gösterip haberi Anadolu Ajansı’na geçtim.
Haber yayımlandı ve ilgi gördü.
Aradan çok geçmeden bir şehit cenazesinde Sayın Başsavcı ile karşılaştık.
Beni görünce bir teşekkür beklerken oldukça sert tepki gösterdi:
“Nasıl olur da benden izin almadan bu haberi yaparsınız? Önce bana sormanız gerekirdi.”
Şaşırdım.
“Sayın Başsavcım, yazınız zaten yayımlanmış. Ben de yayımlandığı yeri kaynak gösterdim. ‘Başsavcı Anadolu Ajansı’na açıkladı’ demedim. Dergideki yazınızı haberleştirdim.”
Anlatmaya çalıştım ama ikna edemedim.
Benim görebildiğim kadarıyla ortada gazetecilik açısından bir sorun yoktu. Buna rağmen Başsavcının bu kadar rahatsız olması kafama takılmıştı.
Neden bu kadar tepki göstermişti?
Bu soru birkaç gün zihnimi meşgul etti.
Derken ilginç bir tesadüf yaşandı.
Bir STK bürosundaydım. Masanın üzerindeki dergileri karıştırırken Balıkesir Barosuna ait bir dergi dikkatimi çekti.
Sayfalarını çevirmeye başladım.
Bir makalede durdum.
Yazı, dönemin Adalet Bakanının imzasını taşıyordu.
Okudukça birkaç gün önce Gaziantep Barosu dergisinde yayımlanan Başsavcının makalesini hatırladım.
İki metin arasındaki benzerlik dikkat çekmeyecek gibi değildi. Benim karşılaştırmama göre içerik ve anlatım neredeyse aynıydı.
O anda Başsavcının habere neden bu kadar sert tepki göstermiş olabileceğine ilişkin zihnimde bir ihtimal belirdi.
Belki de Gaziantep’te yerel ölçekte yayımlanan baro dergisinde kalacağını düşündüğü yazının Anadolu Ajansı tarafından haberleştirilerek ülke çapında görünür hâle getirilmesinden rahatsız olmuştu.
Haberim, hiç hesapta olmayan bir pencere açmıştı.
Birkaç gün sonra yine bir programda karşılaştık.
Sayın Başsavcı aynı konuyu yeniden açtı ve haberden duyduğu rahatsızlığı bir kez daha dile getirdi.
Bu kez Balıkesir Barosu dergisinde gördüğüm yazıdan aldığım “güçle”, sakin bir şekilde sordum:
“Başsavcım, neden bu kadar rahatsız oldunuz? Adalet Bakanının da hemen hemen aynı içerikte bir yazısı var. Onu da okudum. Suç olsa Bakan Bey yazar mıydı?”
Sayın Başsavcı sustu. Tek kelime etmedi.
Maksat benim açımdan hasıl olmuştu.
Konu da orada kapandı.
Ben ise gazeteciliğin bana öğrettiği derslerden birini daha cebime koydum:
Bazen insanları rahatsız eden, bir haberin yanlış olması değil; doğru bir haberin hiç beklemedikleri kadar uzağa ulaşmasıdır.
Cengiz Halil ÇİÇEK
