Sende Gazetecilik Kumaşı Var
Cengiz Halil Çiçek
Yıl 1984… “Askere gidene kadar evde oturacağıma bir işle uğraşayım” düşüncesiyle, Zafer Gazetesinin ofisini kullanan Bölge Ekspres Gazetesi Temsilciliğinde, en fazla bir ay “ofis beklemek” üzere basın mesleğine “figüran” olarak adım attım.
Gazeteci olmak gibi bir hedefim yoktu. Bir süre sonra Zafer Gazetesi sahibi Vahittin Bozgeyik’e, “Abi, ben gidiyorum” dediğimde yüzüme baktı ve yumuşak, sevecen ses tonuyla şöyle dedi:
“Cengiz, gitme. Ben bu mesleği bilirim, sende gazetecilik kumaşı var. Kalırsan bildiğimi öğretirim ama ben kazanamadığım için sana ücret veremem. Yemek gelirse birlikte yeriz, çay istediğin kadar…”
“Abi, emin misin?” diye sordum.
“Sen iyi gazeteci olursun” diye yanıtladı.
Kaldım. Öğrendim. Bugünlere geldim.
Sonraki yıllarda beni nerede görse sesini çevredekilerin duyacağı kadar yükseltir, “Bakın, daha mesleğe adım attığı gün başarılı gazeteci olacağını söylemiştim. Öyle değil mi?” diye gururla anlatırdı.
SANKO Holding Kurumsal İletişim Yöneticisi Mustafa Çiçek’in babasının Karkamış’taki cenaze programından dönerken, Oğuzeli’nin Devehöyük köyünde ustam Vahittin abinin mezarına uğradım.
Mezarı başında, bana yalnızca mesleği öğretmediğini düşündüm. Henüz kendimde görmediğim bir yeteneği görmüş, bana inanmış ve hayatımın yönünü değiştiren o sözü söylemişti: “Gitme.”
Her şey için teşekkür ederim abim. Mekânın cennet olsun.
Cengiz Halil ÇİÇEK
